تا که در راه پر از پیچ و خم این عمر و در شب های تاریک و سکوت سرد این جاده به همراهش

پراز قدرت روان باشم.

ولی افسوس که جاده همیشه باریک و کوتاه است

پر از بی راهه

بی برگ

و این جاده به بیابانی وصل می شود پر از سکوت و تنهایی

ولی نه

وقتی تو باشی

جاده هموار خواهد شد.

بی راهه را از بین خواهم بردو

با تو بر ابدیت می نشینم.

آخه مگه من حرفی زدم                     زخم زبونی من زدم

آره همش بهونه بود

مسئله یار دیگه بود

دلت هوائی شده بود                          کارم از کار گذشته بود

برو با یارت عزیزم

رها کن این تن منو

الهی صدساله بشه                          عشق قشنگت عزیزم

اما یه قول بهم بده                          یارتو تنها نذاری

که مثل من اسیر بشه                     آواره از خونه بشه

منم یه قول بهت میدم                     یه روز فراموشت کنم

قلبمو سنگیش بکنم                        عشقتو خاکستر کنم

اگه یه روز خواستی گلم                 کسی رو نفرینش کنی

بگو که مثل من بشه                      زجر جدائی بکشه

                                    آخه چه جوری دلت اومد...